(volledig artikel * Evan-Assistance 2016 september)

Het nieuwe schooljaar

Tja, dat is ondertussen al zo’n maand oud. En dus hebt u ondertussen al een start gemaakt met celgroep, huisbijeenkomst, bijbelstudiegroep, … 

De uitdaging: gemeenschap

Tijdens een van onze zomergesprekken in het Pilgrimshem, landden we (alweer) op de vraag hoe we een gezonde balans kunnen houden tussen “openhartige gemeenschap” en “eerlijke diepgang”. Hoe kunnen we mensen aanmoedigen tot gemeenschap en hen mogelijkheden bieden om zich te verder (laten) vormen?

De vraag naar meer gemeenschap heeft lange tijd als een oud zeer in de christelijke beweging gesluimerd. De klemtonen op samenkomst, studie en allerlei activiteiten lieten weinig ruimte om diepgaande relaties op te bouwen.

De Vlaming wordt bovendien op het terrein van gemeenschap en relaties bepaald door een culturele erfenis. Hij bouwt niet zo vlot diepgaande relaties. En verdere vorming is voor de oudere generaties nauwelijks een thema, terwijl het in de jongere generaties een droom is die onder de druk staat van keuzes over tijd, carrière en een (jong) gezin.

Daarom zijn de initiatieven her en der in het land om in kleinere groepen gemeenschap te stimuleren heel bemoedigend. Die scheppen meer ruimte voor relaties. Daar kunnen we geloof toetsen en tegelijk samen de uitwerking in ons dagelijkse leven-werken-dienen handen en voeten geven. 

We groeien dus een stukje verder naar authenticiteit.
Een stap vooruit!

De uitdaging: vorming

Het is eigenlijk geen nieuws meer dat een groeiend aantal christenen ondertussen vraagt naar “stevigere kost”. Ze vertegenwoordigen alle leeftijden en achtergronden. Ze komen uit alle denominaties. Hun vraag klinkt ongeveer zo:

“We willen verder dan wat we nu al weten, kennen en belijden. Wijs de weg naar meer “hervorming van ons denken”.
Help ons die door te trekken naar de praktijk van ons gewone leven.
Help ons zodat we met ons geloof in God en in de verwachting van zijn Koninkrijk onze wegen leren gaan in de thema’s van de hedendaagse wereld.”

Het was min of meer de doelstelling van de meer traditionele benadering van bijbelstudies, conferenties en samenkomsten om die “stevigere kost” aan te reiken. Het is daarom opmerkelijk dat deze vraag toeneemt, nu het hele zoeken naar gemeenschap en verdiepende relaties kan betekenen dat die “stevige kost” in zo’n kader moeilijk tot zijn recht zal komen. 

De reden dat dit nu gebeurt hebben we in vorige publicaties van Evan-Assistance al herhaaldelijk aan bod laten komen.1  Onafhankelijk van alle verklaringen over het hoe of waarom, blijft dat feit voor onze neus staan: mensen willen zowel gemeenschapsrelaties, als “stevige kost”.
Samen verder. Elkaar meer leren vertrouwen om te durven delen. Om te bedienen en verzorgen.
Maar tegelijk ook zelf verder gaan in het eigen leerproces. En juist daaruit kunnen vele vraagstellers naar “meer” hun motivatie en oriëntering putten om in meer of mindere mate deel te zijn van gemeente en gemeenschap.

Is dat een patstelling? Nee, dat hoeft helemaal niet voor wie er in slaagt gemeenschap en vorming te verbinden zonder de beperkingen van beide uit het oog te verliezen.

Hand-in-hand: gemeenschap & vorming

Gemeenschap en vorming kunnen mooi gelijk opgaan als mensen in die gemeenschap oprecht voeling houden met de vorming waar deelnemers aan werken.

Die voeling moet verschillende vormen kunnen aannemen.
Om er maar enkele te noemen:
- in de gemeenschap zich identificeren met het thema waar iemand individueel aan werkt;
- de voortgang van iemands vorming toetsen;
- navragen naar begrip en verwerking van de inhoud;
- welke nieuwe (levens)inzichten wil men verwerven? En lukt dat ook?
- welk effect heeft de vorming op karakter en gewoonten? 

En dan zijn er nog mogelijkheden zoals verstandig hulp bieden bij twijfels, keuzes of dilemma’s; bijkomende documentatie helpen zoeken; een stukje mee studeren; enz.

Als gemeenschap en vorming met elkaar in een wisselwerking komen, moeten we leren hoe we beide juist gewicht in de schaal kunnen leggen, dat gepast is op dat moment en op die plaats en met die mensen.
Gemeenschap en vorming leggen immers twee verschillende accenten. Als groepsleiders leren hoe ze die op elkaar kunnen laten inspelen, kunnen ze een hefboomeffect creëren. Maar gemeenschap kan de nood aan eigen vorming niet opvullen. En andersom gaat dat evenmin.

Omdat ze goed te combineren vallen, moet een gemeenteleider en/of groepsleider goed beseffen dat mensen behoefte hebben aan beide – en dikwijls leven die beide tegelijkertijd: mensen schatten relaties hoog in en leggen dus een accent op gemeenschap. Maar tegelijk kijken ze heel dikwijls vooral doorheen de bril van hun eigen specifieke vormingstraject. 

Daarom twee sleutelideeën:

  1. Als we de werking van die beide accenten -gemeenschap en vorming - goed leren begrijpen, beperken we het risico dat we in onze gemeenschapsgroep alles gezapig laten voortkabbelen. Of dat de gemakkelijkste praters voortdurend het woord Dat mensen wel aanwezig zijn, maar veilig aan de buitenkant zouden blijven staan. Dat relaties oppervlakkig blijven of oeverloos gebabbel de ontmoetingen vult.

    Juist in ons gemeenschapsleven (en in de relaties die dat bouwen), is er nood aan een duidelijke richting, aan onderling vertrouwen in de aanpak die zoekt hoe ieders eigen behoefte kan gelenigd worden. Dat sluit aan bij het principe dat christenen in een gemeenschap op de eerste plaats opnieuw moeten leren dat ze zich aan hun naaste horen te geven – eerder dan vooral van die naaste te willen ontvangen.

    Als de gemeenschap ook een accent op vorming legt, dan vermijdt ze dat die alleen wordt ingevuld als studie of kennis of het diploma. De gemeenschap kan de vormingslessen helpen vertalen naar levenspraktijk – op dat moment draagt ze actieve bij aan wat mensen in hun vorming (be)studeren.

    Een gemeenschapsgroep kan een goede hefboom zijn voor de persoonlijke vorming. Maar iemands lessen en ervaringen vanuit diens vorming kunnen ook een stimulerend effect hebben op die gemeenschap.

  2. Mensen hebben opvolging nodig, afgestemd op henzelf. Die taak hoeft een (groeps)leider of oudste zeker niet per definitie zelf in te vullen. Delegeer waar mogelijk naar (potentiële) mentors die zo’n verantwoordelijkheid kunnen opnemen.

Mentoraat en coaching dus. Gericht op mensen, zodat ze die hulp krijgen die ze nodig hebben om zich doorheen hun vorming te ontwikkelen – om als een mens die gelooft in God en in alles waar Gods koninkrijk voor staat, met zo’n vorming te zoeken hoe God zijn licht op dat studiethema laat schijnen.
Zulke mentoring en coaching helpen een weg te vinden naar levensecht christen-zijn.
En dat is de aanzet waarmee zo iemand terug belandt in een gemeenschapsgroep en diepergaande relaties.

(Bovendien vermenigvuldigen door zulk mentoraat en coaching de bedieningen binnen de gemeente.  En groeien stabiliteit en maturiteit in de gemeente. En worden mensen zich meer bewust van hun identiteit in Christus. En dus vermindert de druk op leiders. En groeit de onderlinge gemeenschap en samenwerking.)2 

We ervaren bij ABC hoe gemakkelijk mentoraat in de christelijke beweging benaderd wordt als een achtergesteld kind. We erkennen zeker het belang. Het mag (stilzwijgend) zijn werk doen. Af en toe kan het ook aan bod komen. Maar als het de kans zou krijgen om zijn potentieel en zijn bestaansrecht uit te leven zoals het echt hoort, zouden we alom verbaasd staan over de mogelijkheden die we tot dan onbenut hebben gelaten.
Tot nu toe betalen gemeenten, leiders en christenen in het algemeen een hoge prijs, omdat persoonlijke opvolging via mentoring onvoldoende ruimte krijgt in het gemeenteleven. Mentoring wordt ook geregeld met gebrekkige zorgvuldigheid uitgevoerd.

Maar het kan dus ook duidelijk anders.3

Wat met het vormingsjaar 2016/2017?

Hoe wilt u in juli 2017 kunnen terugkijken op de vormingsperiode die we net begonnen zijn?

  • Voert u een plan uit dat diepere relaties en onderling dienstbetoon in een gemeenschap aanmoedigt?
    Goed zo! Vergeet niet te zorgen voor een gezond evenwicht met persoonlijke vorming. (Ik weet het: daar is veel opvoeding voor nodig.)
  • Wat willen u en uw naaste gelovigen tegen juli 2017 geleerd hebben?
  • In welke vaardigheid wil u met hen groeien?
  • Wat hebt u daarvoor nodig?
  • Hoe zal u dat aanpakken?
  • Hoe gaat u dat in de gemeenschap of kleine groep ondersteunen?

Het ABC-team daagt u uit om van het vormingsjaar 2016/2017 iets bijzonders te maken.

Heb je hulp nodig?
Contacteer ons. 
Bekijk ook ons aanbod op www.abcministries.be.

 

*******
Voetnoten:   

  1. Op de website ABCMinistries.be/publicaties kan je de vorige publicaties van Evan-Assistance opnieuw lezen.
  2. Het is interessant om de Efeziërs-brief met die gedachte in het achterhoofd eens helemaal door te nemen.
  3. Plaats ontbreekt om de verbinding tussen gemeenschap/vorming en mentoraat/coaching nu voldoende te kunnen duiden.
    Daarover meer in een later artikel. 
Our website is protected by DMC Firewall!