Het derde artikel in de serie “De uitdaging: het volgende vormingsjaar”.1

We zijn onderweg 

In augustus schreef ons team aan de vorige Evan-Assistance. Sindsdien leven we in een stroomversnelling van veranderingen. De herkenningspunten bevestigen hoofdzakelijk dat onze wereld er op enkele maanden tijd heel anders uitziet.

Leiders en regeringen veranderden standpunten. Over vluchtelingen en hun vrijheid. Over andere regeringen en wat democratisch hoort te zijn. Over mensenrechten. Over economie, bedrijven en jobs.  

De mensen in Aleppo zijn - ongelofelijk maar waar –nog meer in de tang genomen.
Nog meer bootvluchtelingen zijn verdronken.
Mensen die gewoon willen leven, komen om bij de waanzin van terreur en oorlog.

         Onze leefwereld verschuift …

Het decor waarmee een nieuwe Amerikaanse president-to-be is verkozen, hangt vol vuil. Rusland schuift wapens heen en weer -in eigen land en daarbuiten.  Na de Brexit gaven de Italiaanse kiezers hun mening over de geloofwaardigheid van hun regering.
En er komen nog verkiezingen in Frankrijk, Nederland en Duitsland.

           Onze leefwereld verschuift ….
          Wij zijn pelgrims op de Weg – onderweg.

Met ingehouden adem?

Een normale reflex bij zoveel veranderingen is de handrem op te trekken.
Uit angst voor het onbekende? Uit schuwheid? Uit veiligheidsdrang? Uit onvermogen om vooruit te kijken?

En dan kan het gebeuren dat we zelf direct deze lijdende wereld ondervinden:
een job gaat verloren of we raken betrokken in een bizar conflict. We laten onszelf emotioneel uitrekken tot een burn-out. Onze gezondheid knakt. Onze portemonnee wordt geraakt.  We beschamen vertrouwen. Of ondergaan onrecht.

Verontwaardigd reageren we dan zelf: “Hoe dúrven ze….” “Hoe is het mógelijk ….” “Maar wij, wij horen toch ….”

We weten hoeveel ego, geweld, manipulatie, leugen, goedpraten, privilegies, slechte gewoonten ons leven bepalen. Eigendunk, macht en gemakzucht hebben zich comfortabel in ons genesteld.
Claimen we dat wij uit ander hout gesneden zijn? De realiteit confronteert ons met ons echte zelf.

We zijn onderweg naar een toekomst waar mensen meer kleur zullen moeten bekennen:

  • Wie ben je echt? Toon je je unieke zelf? Durf je dat? Kun je dat?
  • Leef je integer? Welk verhaal vertelt je wandel?  Sta je pal, ook als het je veel kost?
  • Waarom maak je die keuzes? Hoe motiveer je die? Waar haal je de mosterd vandaan?

    Onze wereld verschuift ….
    En wij zijn pelgrims op de Weg – onderweg.

Hoofd-hart-handen

Juist wanneer er zoveel ingrijpend verandert, leven we meer op het scherp van de snee. Daar zien we dan hoe groot onze nood is aan voortgaande vorming.

Vorming  is geen onderwijs.
Vorming haalt wel de inhoud bij (goed) onderwijs. Ze brengt de betekenis naar ons dagelijkse leven-werken-dienen. Vorming helpt vanuit onderwijs ervaring op te bouwen. Daarom kan goede vorming nooit bestempeld worden als “kennis opstapelen” of “losstaand van de realiteit”.

Wanneer mensen zo met vorming werken2 komt een groeitrend op gang. Die drukt zich uit in verdiepend geloof, groeiend bewustzijn, sterkere geestelijke en sociale weerbaarheid.
Dat kan je zien wanneer mensen tot persoonlijke keuzes komen om hun leven met God radicaal door te trekken. Jarenlange opgestapelde kennis krijgt plots betekenis waarvan het hart vol wordt en overloopt … doorheen onze handen en voeten uitgewerkt worden in het dagelijks leven.

Christenen - van alle leeftijden, achtergronden en denominaties – laten vandaag steeds meer horen dat ze vragende partij zijn voor zulke vorming.
Leiders kunnen die leveren door niet uit het oude vaatje te blijven tappen. Durven ze de uitdaging aan te gaan en trekken ze hun boodschap door naar het hedendaagse leven, dan herkennen mensen hun levensvoorbeelden.  Het onderwijs wordt tastbaar. Herkenbaar. Iedere navolger kan daarvan leren. Op zulke ogenblikken vertaalt vorming  een stukje van het onderwijs naar hoe we vandaag kunnen leven-werken-dienen.

ABC bepleit daarom dat we de broodnodige vorming aan het gemeentelijke onderwijs zouden vastknopen.  Alleen zo leren we mensen om zelf, verantwoordelijk en integer goede keuzes te maken. En om hun eigen relatie met God daarvoor als basis te nemen.  Zo groeien ze in hun discipelschap en leren ze tegelijk de weg in de samenleving te gaan die God voor hen voorbereidt.

Want:
      Onze wereld verschuift ….
      Wij zijn pelgrims op de Weg – onderweg.

Vooruitgaan - kiezen

De uitdaging van goede vorming stelt ons voor keuzes:

  • Zijn we bereid
    als geloofsgemeenschap, als leidersteam en als onderwijsteam te toetsen in welke mate de vaste kerkelijke activiteiten inderdaad bijdragen aan zo’n (her)vormingsproces?
  • Zijn we bereid
    die toetsing te evalueren en daaraan onze prioriteiten aan te passen? Mag het moeite, inspanning, mensen, geld en tijd kosten omwille van het belang van “toerusting tot dienstbetoon”?
  • Zijn we bereid
    inspraak in ons leven toe te laten en ons te laten vormen? Zonder deze houding is geen vooruitgang mogelijk.

Waar het echt om gaat

God maakte zijn gemeente zo dat die het beste gebouwd wordt door bewuste vorming en bewuste relaties.3  Onderzoek bevestigt dat die beide zowel de geestelijke groei als de impact in de omgeving versterken.

Maar God laat noch Zichzelf, noch zijn werken in ons en in de gemeente vatten in een gemakkelijke belijdenis van wat wij wel graag zouden willen zien gebeuren dat Hij van zijn kant zou doen.
Kiezen we voor de weg van vorming en relaties, dan kost het ons alles.

Jezus vatte dat allemaal samen in “discipel zijn”.4 Wil je God je leven toevertrouwen – helemaal, met alles wat je bent en wat je hebt?  Wat staat daarvoor in de weg? Wat moet je daarom uit je leven verwijderen?

De tijd voor die stap dringt. Onze omgeving dringt immers een feit aan ons op:

           Onze wereld verschuift ….
           Wij zijn pelgrims op de Weg – onderweg.

Op dun ijs

In ons taalgebruik is de zegswijze “op dun ijs lopen” ingeburgerd. Het betekent dat we een initiatief heel voorzichtig uitvoeren. Het kan goed uitpakken. Maar het risico dat alles net verkeerd uitpakt, is enorm groot. We kunnen door het ijs zakken.

Dit gezegde typeert perfect hoe de culturele DNA van de doorsnee-Vlaming hem opzadelt met een hele grote afkeer van onzekerheid. De grafiek hiernaast toont hoe elke cultuur die afkeer voor onzekerheid kent – maar in verschillende mate. “Op dun ijs lopen” gaat ons Vlamingen moeilijker af in vergelijking met vele mensen met een andere culturele achtergrond.
(De grafiek in bijlage spreekt daarover voor zichzelf.5)

Cultureel staat een Vlaams christen voor een grote uitdaging om Jezus vrijmoedig te durven volgen. De noodzakelijke offers en zichzelf investeren dragen veel onzekerheid in zich.

Bovendien vraagt Jezus niet om op ijs maar op water te lopen.6  Zijn woorden aan Petrus betekenen zeker voor ons Vlamingen dat we voor een keuze steun: “Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld?”
En daarmee zijn we weer bij de kern van ons onderwerp: is het Jezus wel ernst? Meent de Vader serieus dat Hij voor ons zorgt - als wij maar voor zo’n radicaal discipelschap kiezen?

Goede vorming helpt mensen in zulke twijfels en onzekerheid. Daarin kunnen leiders, gelovigen en geloofsgemeenschappen hoe ze leren elkaar kunnen ondersteunen. En de sleutelrollen liggen bij relaties, levensvoorbeelden die op de kennis van het onderwijs verder bouwen.
Zo leren mensen over hun drempels te stappen en ontdekken ze dat God hen daar aanmoedigt.

Jezus’ discipelschap vereist maatwerk. Één op één of in een (heel) kleine groep.
Het vraagt om mensen die voor elkaar door dik en dun gaan – op ijs willen lopen. Ook als het wat kost. Zo groeit onderling vertrouwen en durven mensen te laten zien zoals ze zijn – kwetsbaar en met twijfels.
Met hun verlangens om als pelgrims verder te gaan op de Weg.

We zijn onderweg

Deze hele wereld – met al zijn stellige overtuigingen en wars van God – is onderweg naar een punt waarop God de steker uit het stopcontact zal trekken.

Christenen zijn eveneens onderweg. We leven in diezelfde wereld. We lopen er school. We werken er. We leven er. Hoever we onze eigen (her)vorming willen doortrekken, zal bepalen hoe we het evangelie van Gods Koninkrijk handen en voeten zullen geven.  En hoe we op ons fundament dat er ligt - Jezus Christus – verder bouwen.

We belijden immers:
Wij zijn pelgrims op de Weg – onderweg.

30 juni 2017

Dit lopende vormingsjaar telt nog ongeveer 151 kalenderdagen (gerekend van 01 januari tot 30 juni).
Rekening houdend met vakantieweken en dergelijke zijn dat nog ongeveer beschikbare 20 weken. 

Leider, christen, gemeente: maak het beste van uw vorming in de rest van dit schooljaar!7
 

Wil je met ABC nadenken hoe je vorming in je eigen gemeente meer effect kan krijgen?
Heb je hulp nodig? 

Contacteer ons via info(at)abcministries.be.
Bekijk ook ons aanbod op www.abcministries.be.

 

*******
Voetnoten:   

  1. Zie www.abcministries.be/artikelreeksen voor de artikels “De uitdaging” en “Gemeenschap en vorming”.

  2. Zowel mentoring als coaching, beide bewust ingebed in de gemeenteactiviteiten, zijn de beste instrumenten.

  3. Zie de artikels uit de Reveal-reeks op www.abcministries.be/artikelreeksen.
    De conclusie van dat onderzoek toonde aan dat het juist de investering in “vorming” en “relaties” is waardoor een geloofsgemeenschap groeit.

  4. Het bijbelvers met het zendingsbevel is mogelijk wel het bekendste (Matt.28:18-20). Maar de betekenis van die opdracht wordt heel scherp gesteld in gedeelten zoals Luk.11:29-13:9.
    Het is onmogelijk dat een oprecht kind van God de oproep van Jezus tot radicaliteit, eenvoudig leven, verantwoording en vrucht dragen in deze perikopen kan negeren.
    Iemand kan wel ervoor kiezen die opdracht “later” op te nemen. Maar de gelijkenissen van de rijke dwaas (Luk.12:18vv) en van de dwaze maagden (Matt.25) leggen uit hoe iemand met zo’n mentaliteit ingehaald wordt door de tijd vooraleer de eigen trots erkend wordt.
    We zijn immers onderweg … en in de omgeving verschuift heel veel dat ons dan meer met andere prioriteiten laat bezig zijn.

  5. Bron: De grafiek komt uit de ABC-training "Culture & Gospel".  Deze training legt uit en vormt mensen om culturele patronen te herkennen en te vergelijken - zowel met (onze) Vlaamse cultuur als met (onze) cultuur van Gods Koninkrijk.
  6. Matt.14:22 vv.

  7. Zie bvb. Ef.4:20 vv. Paulus schreef in gelijkaardige zin aan de Korinthiërs, aan de Filippenzen, aan de christenen in Thessalonika, …. aan iedereen in feite.

DMC Firewall is a Joomla Security extension!